ԿՈՒԶԵՍ ՊԱՅԹԻՐ..

Կուզես պայթիր, կուզես ճչա,
Քեզ մարդու տեղ դնող չկա,
Զգույշ, գլխիդ փորձանք չգա,
Սի՛րտ, անցել է սրտի դարը։
Էլ չեն երդվում քո արևով,
Չեն տաքանում քո բարևով,
Էլ չես վառում դու վառվելով
Սի՛րտ, անցել է քո հազարը։
Ինչքան տխրես, ինչքան ժպտաս
Ինչքան խփես ու թպրտաս,
Միևնույն է, տանուլ կտաս,
Էլ չի բերում, սի՜րտ, ք՛ո զարը։
Միտքն է հիմա սերն աշխարհի,
Աշխարհակալ տերն աշխարհի,
Բեռնակիրն ու բեռն աշխարհի
Եվ աշխարհի ճանապարհը

Համո Սահյան

A Game Plan for Game Changers

Bill Taylor, HBR.

A note from Bill: My new book, Practically Radical, will be published three weeks from today. It will be tough for me to think about much else between now and then, so I thought I'd tease out a few essential messages from the book as a way to provide some food for thought for your work. Here's hoping you can apply these ideas inside your organization.

Albert Einstein put it brilliantly: "Problems cannot be solved at the same level of awareness that created them." Some unknown Texas genius put it simply: "If all you ever do is all you've ever done, then all you'll ever get is all you ever got." It's hard to put it any better: These two bits of timeless wisdom capture the spirit of the times in which we work, compete, and lead.

We are living through the age of disruption. You can't do big things if you're content with doing things a little better than everyone else or a little differently than how you did them before. In an era of hyper-competition and non-stop dislocation, the only way to stand out from the crowd is to stand for something special. Today, the most successful organizations don't just out-compete their rivals. They redefine the terms of competition by embracing one-of-a-kind ideas in a world filled with me-too thinking.

That's why, over the past two years, I immersed myself in the struggles and triumphs of 25 organizations that are achieving dramatic results under some of the most trying conditions imaginable. These innovators were not paralyzed by the degree of difficulty associated with their agenda. In fact, they were energized by it. They were making big things happen in new ways — unleashing innovations and driving transformations that will shape the fortunes of their organizations and the future of their fields. In the process, they developed a set of principles that define the work of leaders in every field. Here are four of those principles — simple rules for transforming your company, shaking up your industry, and challenging yourself.


1. What you see shapes how you change. Or, to use a term that's become popular in creativity circles, the best leaders demonstrate a capacity for vuja dé. We've all experienced déjà vu — looking at an unfamiliar situation and feeling like you've seen it before. Vuja dé is the flip side of that: looking at a familiar situation (an industry you've worked in for decades, products you've worked on for years) as if you've never seen it before, and, with that fresh perspective, developing a distinctive point of view on the future.

2. Where you look shapes what you see. The most creative leaders I've met don't aspire to learn from the "best in class" in their industry — especially when best in class isn't all that great. Instead, they aspire to learn from innovators far outside their industry as a way to shake things up and leapfrog the competition. Ideas that are routine in one industry can be revolutionary when they migrate to another industry, especially when those ideas challenge the prevailing assumptions that define so many industries.

3. There's nothing wrong with your organization that can't be fixed by what's right with your organization. There's a difference between making change and breaking with the past. For even the most determined change agents, history and tradition can be unrivaled sources of strength — as the foundation for an enduring sense of purpose that newcomers can't begin to copy; as a reservoir of professional wisdom that gets more valuable as times get more volatile; as an engine of expertise that competitors can't hope to match; as a reminder of founding principles that never go out of style, regardless of how styles change.

4. Success is not just about thinking differently from the competition. It is also about caring more than the competition. In his inspiring book Rules of Thumb, my friend and Fast Company cofounder Alan Webber identifies two questions that demand the attention of leaders. The first is familiar: What keeps you up at night? What are the problems that nag at you? The second is less familiar, but even more important: What gets you up in the morning? What keeps you and your people more committed than ever, more engaged than ever, more excited than ever, particularly as the environment around you gets tougher and more demanding than ever? That's a question every organization needs to ask and answer if it hopes to prosper in an era of hyper-competition and nonstop dislocation. For leaders, the pressing question isn't just what separates you from the competition in the marketplace. It's also what holds you together in the workplace.

There's nothing quite as exhilarating as watching a young organization reshape its field — a blank-sheet-of-paper startup that transforms an industry, a challenger brand that redefines a market. Alas, there's nothing quite as common as watching an established organization — a company that reached great heights in one era of technology, markets, and culture — struggle to regain its stature as a force for leadership in a new era. The work of deep-seated, sustainable change remains the hardest work there is. Good luck as you work on the challenges of change inside your organization.

December 14, 2010
http://blogs.hbr.org/

Քո աչքերի դեմ իմ աչքերը՝ կույր..

Քո աչքերի դեմ իմ աչքերը՝ կույր,
Կա քո հոգու մեջ անթափանց մի մութ,
Քո մութ հայացքում կա մի քնքուշ սուտ՝
Քեզ միշտ թաքցնող մի նուրբ վարագույր...

Փակ են քո սրտի հեռուներն իմ դեմ,
Հավետ քեզ կապված՝ քեզ օտար եմ ես.
Երբ խենթ խնդությամբ փայփայում եմ քեզ՝
Ե՛վ սիրում եմ քեզ, և՛ քեզ չըգիտեմ։

Փակ են քո սրտի հեռուներն իմ դեմ,
Քո աչքերի դեմ իմ աչքերը՝ կույր.
Քո հոգու վըրա կա մի վարագույր,
— Ո՞վ ես դու, ո՞վ ես,— բնավ չըգիտեմ...

/ Վ. Տերյան /

Եվ ամեն անգամ քեզ հանդիպելիս...

Եվ ամեն անգամ քեզ հանդիպելիս
Ես թեթևակի բարև եմ տալիս…
Ու անցորդներին այնպես է թվում,
Թե մենք հազիվ ենք իրար բարևում:
Չգիտեն նրանք և ի՞նչ իմանան,
Որ կանգ է առնում սիրտն իմ մի վայրկյան,
Որ ես քայլում եմ, մի պահ շփոթվում,
Մոռանում աշխարհն, օդ փնտրում օդում…
Բայց անցորդներին այնպես է թվում,
Թե մենք հազիվ ենք իրար բարևում…

Վահագն Դավթյան

Կորչի՜ հինգշաբթին..

Շենքերի առջև պառլամենտների…
Ով ի՜նչ ուզում է` թող այդ էլ անի:
Իսկ ես ուզում եմ … իսկ դու չե՞ս ուզում,
Որ գեթ այս անգամ,
Գոնե այս անգամ …
Հեռավորությունն ինձ ու քեզ երբեք
Չկիսի՜ այնպես,
Ինչպես … հինգշաբթին շաբաթն է կիսում:
Կորչի՜ հինգշաբթին ….

Սևակ

R.S.V.P.

R.S.V.P. stands for a French phrase, "répondez, s'il vous plaît," which means "please reply." The person sending the invitation wo­uld like you to tell him or her whether you accept or decline the invitation. That is, will you be coming to the event or not..?

ՂՈՂԱՆՋ ՀԵՐՈՍԱԿԱՆ

…
Նրանց էր լսում մի ողջ Հայրենիք,
«Պատերազմիկ ենք,
Ոչ թե վայրենիք»:

Նրանց էր լսում թշնամին սաստված.
«Դուք ունեք սուլթան,
Մենք ունենք աստված»:

Նրանց ձայնի մեջ լսեցինք մեզ մենք,
«Մարդ կոտորելը
Սովրեցանք ձեզմեն»...
Ու եկեղեցիք պահքի մեջ մտան՝
Սգավորվեցին
Ամբողջ չորս ամիս,

Քանզի քայլում էր Մաքառումն ինքը
Իբրև գինովցած մի Բարեկենդան:
Սուրբ սեղանների վարագույրները
Փակված մնացին
Ամբողջ չորս ամիս,
Քանզի բացվել էր Հերոսությունը,
Որպեսզի իր տաք
Կրունկների տակ
Ազատությունը ահարկու թնդա :

Հարսներ,
Աղջիկներ,
Մայրեր,
Մանուկներ
Մերկացան իրենց արդ ու զարդերից,
Հագան քուրձ,
Ինչպես հագնում են զրահ:
Եվ ամեն հայ սիրտ
Դարձավ մի սրահ,
Ուր վհատությունն էր հոգեվարում
«Կա՛մ-կա՛մ»-ի հատու հարվածների տակ,
Եվ Ազատության ոգին էր պարում
Որպես վրնջող մի խենթ հովատակ:
110 000 զորքի հանդիման
Մարտնչում էին 6 000 քաջեր:
Չմարդկայնացած թուրքի հանդիման
Մարդեղինացած մի ազգ էր խաչել
Իր բախտն իր վրա:

Եվ սո՛ւրը նրա,
Որ ամբողջ վե՜ց դար սնար էր դարձել
Մեր մանուկների օրոցքի համար,
Սուրբ մատյանների գրքածածկերից
Խենեշ ժպիտով կարել էր բարձեր
Իր հաստ-իգացող նստուկին հարմար,-
Եվ սուրը նրա
Դիպավ մեր խոփին,
Մեր թարթիչ-նետով զինավառ կոպին,
Մեր մամիկների ասեղին ճարտար,
Մեր մանուկների հայացքին հարմար,
Մեր մանգաղների շեղբերին տոկուն,
Մեր թոնիրների խաչերկաթներին,-
Երբեք չմեռած հայկյան մեր ոգուն,
Որ ճառագայթող տասը մատներին
Չէր դրել հինա՝
Հոմանու նման,
Այլ քսել արյուն՝
Հովաննու նման,
Որ Հայտնության օրն ի վերջո հասնի,
Եվ ամեն մի ազգ արժանին տեսնի...
Իր վարդապետի մթին վեղարով
Թե ուզեր՝ գուցե և նա էր կարող
Հարկադիր մարտին միջամուխ լինել՝
Գոտեպնդումի խոսքերով զինել
Հուսահատվածին,
Քաջին մաքառող,
Որպես նորօրյա մի Ղևոնդ երեց:
Սակայն պայքարի զոհասեղանին
Նա բոլորովին ուրի՜շ զենք դրեց:
Իր ժողովրդի
Երգահան որդին
Իր ե՛րգը բերեց
Քաջորդաց մարտին,
Իր «Լո-լո»-ն՝
Մի ջո՛կ,
Մի դասա՛կ,
Մի գո՛ւնդ,
Եվ կռվողների հոգին հանեց թունդ,
Մեկին տասն արեց
Եվ հարյուր՝ տասին,
Նա՛
Խրոխտ «Լո-լո»-ն լուռ Կոմիտասի:
Սիփանա սարը գոռ արձագանքեց՝
Խռպոտ Նեմրութից չափը խլելով.
- Սիփանա՛... Լո՜-լո՜ ...
«Սուրբ Կարապետ» - ի զանգը զիլ զանգեց,
Ամեն մի զանգը՝ մի-մի... յո՜թ հոլով
- Կտրիճնե՛ր, Լո՜-լո՜ ...

Վարագա լեռը,

Շամիրամ-առուն
Նույն մեկ բայն էին անվերջ խոնարհում.
- Սուրը հագեցավ...

Ներկված Եփրատը ափերին տալով.
Վանա ծովակը տրտում խնդալով՝
Իրար ձայն տվին.
- ... Դրեցին պատյա՜ն...
Ո՛չ,
Չհագեցան սրերն, իհարկե,
Սակայն իսկապես դրվեցին պատյան,
Ու երազելով մի ահեղ ատյան՝
Հայ մաքառումը,
Կտո՜ր առ կտո՜ր,
Յուրաքանչյուրը՝ մի կարմիր հատոր,
Այս անգամ նորից չավարտվեց.
Հատվեց՝
Բացականչության ու կախման կետով...

Հայի արյունը նորից լերդացավ,
Ու վերքը դարձավ ապաքինելի:
Կսկիծ ու մրմուռ,
Ճմլող սրտացավ
Աչքերի խոսուն ապակիներին
Գրեցին, թե ե՛րբ ի չիք կդառնան...

Ձմեռը նորից գարուն է դառնում,
Ամառն է կրկին հետևում գարնան,
Ամառվա տեղը գարունն է բռնում,
Եվ նախ՝
Վախվորած, շվար ու մոլոր,
Ապա՝
Աննկատ և ակամայից
Ժպիտն է խաղում շուրթերին հայի.
Թևերն է ծալում ուժասպառ Լո-լո-ն,
Կոկորդն է ցամքում Վայ-աման-վայ-ի,
Նորից է հնչում նորից Նայ-նայ-ը:

Իսկ որտեղ երգը՝
Այնտեղ էլ նա է...