Ես այնպես հեշտ էի տարվում

Ես այնպես հեշտ էի տարվում,
Ես այնպես հեշտ էի վառվում,-
Իմ թելած ասեղի վրա
Հուլունքի պես էին շարվում:
Եվ հանկարծ…ես՝ վաղու՜ց հանգած,
Վառվեցի, և ի՜նչ – քո սառցից…
Հե՜յ գիտի ծովերից անցա
Ու հանկարծ… խեղդվեցի առվում:

/Պարույր Սևակ/

Իսկ առերե՞ս..

Սիրտ մի դատարկ, հոգի ծարավ,
Մի ձեռք պարզած... անպատասխան,
Թախիծ խորունկ աչքերուն մեջ,
Իսկ առերես միայն ժպիտ...

Դատարկ ժպիտ` հույսի պապակ,
Անվերջ սպասող... անպատասխան:
Միտքը անդունդ` կասկածով լի,
Իսկ առերես այնքան արի...

Անկեղծ, բարի, թեև ունայն,
Բարի՞... սակայն անպատասխան...
Գնա՞լ, մնա՞լ... մոռանա՞լ այն,
Իսկ առերես վստահ այնքան:

Փոթորիկներ հոգու խորքում,
Հարցեր այնքան... անպատասխան,
Գուցե օտար, գուցե հեռու,
Իսկ առերե՞ս... Դարձյալ հեռու...

***

Ի՞նչ ես տանջում. կամ թու՛յլ եղիր,
կամ արի՛-
Կամ հեռացի՜ր, ընդմիշտ գնա՜,
կամ արի՛:
Թե չէ՝ այդպես դու նման ես չփլված,
բայց ուր որ է գլխիս թափվող կամարի:

:(

Մի գուցե մեզ էլ ա՛յս էր վիճակված.
Դու՝ քո զղջումի զնդանում փակված,
Ես՝ իմ զղջումի արջի ճանկերում,
Բանտարկվածի պես ետ - առաջ քայլել
Քո ծանոթ անվան երկու վանկերում...

Քո ծանոթ անվան երկու վանկերում
Բանտարկվածի պես քայլել ետ - առաջ.
Կրակը կողքիս՝ միշտ մնալ սառած.
Բաց դուռը դեմըս՝ բանտարկված մնալ,
Ոչ մի փորձ չանել ու դուրս չգնալ...

Չես հարցնում..

Աչքս բաց՝
Բայց էլի խաբեցիր –
Ոտքերս – ձեռքերս
Կապեցիր:
Հիմա էլ կտրում ես յոթ անգամ,
Բայց գոնե
Մեկ անգամ չափեցի՞ր:

Про жизнь после родов

В животе беременной женщины разговаривают двое младенцев. Один из них - верующий, другой - неверующий.
Неверующий:
- Ты веришь в жизнь после родов?
Верующий:
- Да, конечно. Всем понятно, что жизнь после родов существует. Мы здесь для того, чтобы стать достаточно сильными и готовыми к тому, что нас ждет потом.
Неверующий:
- Это глупость! Никакой жизни после родов быть не может! Ты можешь себе представить, как такая жизнь могла бы выглядеть?
Верующий:
- Я не знаю всех деталей, но я верю, что там будет больше света, и что мы, может быть, даже будем сами ходить и есть своим ртом.
Неверующий:
- Какая ерунда! Невозможно же самим ходить, и есть ртом! Это вообще смешно! Да и зачем? У нас же есть пуповина, которая нас питает. Знаешь, я хочу сказать тебе: невозможно, чтобы существовала жизнь после родов, потому что наша жизнь и так уже слишком коротка.
Верующий:
- Я уверен, что это возможно. Все будет просто немного по-другому. Это можно себе представить.
Неверующий:
- Но ведь оттуда еще никто никогда не возвращался! Жизнь просто заканчивается родами. И вообще, жизнь - это одно большое страдание в темноте.
Верующий:
- Нет, нет! Я точно не знаю, как будет выглядеть наша жизнь после родов, но в любом случае, мы увидим маму, и она позаботится о нас.
Неверующий:
- Маму? Ты веришь в маму? И где же она находится?
Верующий:
- Она везде вокруг нас, мы в ней пребываем и благодаря ей движемся и живем, без нее мы просто не можем существовать.
Неверующий:
- Полная ерунда! Я не видел никакой мамы, и поэтому очевидно, что ее просто нет!
Верующий:
- Не могу с тобой согласиться. Ведь иногда, когда все вокруг затихает, можно услышать, как она поет, и почувствовать, как она гладит наш мир. Я твердо верю, что наша настоящая жизнь начнется только после родов!

Տարիներ հետո քեզ տեսա նորից.../իմ ամենասիրելի բանաստեղծություններից մեկը/

Տարիներ հետո քեզ տեսա նորից,
Սիրտս արտասվեց, բայց ժպտացի ես,
Նույն աղջիկն էիր` չքնաղ բոլորից,
Հոգուս մտերիմ, հարազատ այնպես:

Աչքերդ մեղմ հանգչեցին վրաս,
Ես հպարտ ու վես անցա քո կողքով.
Շուրջս ծածանվեց լուսեղեն երազ.
Եվ ետ նայեցի անզուսպ կարոտով:

Սուտ է, նազելիս, չի զատել երբեք,
Երբեք չի զատել մեզ կյանքը դաժան.
Քույր իմ, ամոքիր սիրտս վշտաբեկ,
Տես, քոնն եմ ես միշտ, քոնն եմ հավիտյան: